พ่อลูกหมดแรงที่สวนรถไฟค่ะ

ประมาณปลายเดือนมกราคม แม่ขวัญ กับพ่อปุ้มเริ่มเห็นว่า
ช่วงนี้พราวด์  วีนแตกบ่อยๆ อ่อนไหวเกินเหตุ ชอบทำหน้าบูดตื่นขึ้นมาก็เริ่มหาเรื่อง
ไม่ค่อยทำอะไรเอง จะอ้อนพ่อแม่ตลอดเวลา ขนาดช่วยป้อนข้าวยังช้าจนแม่ขวัญของขึ้น
เลยนึกปฏิวัติค่ะ + กับได้อ่านหนังสือ

เมื่อลูกท้าทายคุณ คืนนั้นนอนคุยกับพ่อปุ้ม

จนเกือบๆ ตี4ว่า
ถ้าเราปล่อยให้ลูกมีพฤติกรรมแบบนี้

คงแย่ทั้งกับพราวด์เอง
และพ่อแม่ เพราะไม้อ่อนดัดง่ายไม้แก่ดัดยาก

และอีกอย่างเดือนหน้าพราวด์ก็จะ 4 ขวบแล้ว

จะเป็นพี่อนุบาล 2
เช้านั้นพราวด์ตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ บ่จอย

 อีกละ

 

ดูเค้าทำหน้า

แม่ขวัญเตรียมอาหารเช้า วางไว้บนโต๊ะให้เค้า และบอกว่า
พราวด์จ๋า ต่อไปนี้ถ้าลูกตื่นตอนเช้า

ลงมาคุณแม่จะเตรียมอาหารไว้ให้ลูก ลูกทานเองนะคะ เพราะคุณแม่รู้ว่าลูกโตแล้ว
และทำเองได้แล้ว ลูกเก่งกว่าที่คุณแม่รู้อีก เพราะครูกุ้งโทรมาบอก(ครูประจำชั้นค่ะ)
คุณพ่อกับคุณแม่ก็มีหน้าที่รับผิดชอบ

ของตัวเองเหมือนกัน
ทุกคนต้องทำหน้าที่ให้เสร็จ
ถ้าพราวด์ทานเสร็จ คุณพ่อจะพาไปอาบน้ำ

แต่ถ้าลูกช้า เราก็ไม่ต้องไปโรงเรียน
แค่นั้นแหละค่ะ เจ้าเข้าพราวด์ทันที

ร้องไห้จะเป็นจะตาย ถีบโต๊ะ ผลักจาน นอนดิ้นไปมาบนพื้น พฤติกรรมเหล่านี้พราวด์

ไม่เคยเป็นเลยนะคะ ประมาณพีคจัดอะค่ะ

 

แต่แม่ขวัญกับพ่อปุ้มก็แยกย้ายค่ะ

อยากอาละวาดก็ทำไป อดทน

ควบคุมอารมณ์สุดๆ

อยากไปจะอัดให้เละเลย จริงๆนะคะ

(โหดไปไหม๊เนี่ย)

ตอนนั้นรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
เพราะเธอยั่วได้ใจมากๆ
เช้านั้น ลงเอยที่ ออกจากบ้าน 8.15 ค่ะ

ประตูใหญ่โรงเรียนปิดแล้ว ต้องเข้าประตูเล็ก

และเดินไปที่ห้องเอง ไม่มีใครไปส่งค่ะ
ตอนเย็นพ่อปุ้มไม่อยู่กลับดึก

แม่ขวัญต้องรับศึกคนเดียว
ก่อนไปทำงานพ่อปุ้มให้กำลังใจใหญ่กลัวแม่ขวัญเครียด เพราะพ่อแอบเครียดไปแล้ว

เย็นนั้นกลับมา พราวด์หน้าหงิกมาเลย เพราะว่า
แย่งอะไรกับเพื่อนก็ไม่รู้ในรถโรงเรียน
เหมือนเดิมค่ะ เตรียมน้ำผลไม้ อาหาร

และผลไม้วางไว้บนโต๊ะ
และพูดเหมือนเดิม และบอกว่า

ถ้าลูกทำหน้าที่รับผิดชอบของตัวเองไม่เสร็จ

ก็ไม่ได้ออกไปเล่นกับเพื่อน

และเจ้าเข้าเหมือนเดิม แต่คราวนี้เพิ่ม ถ่มน้ำลาย
ขว้างกระติกน้ำ มุดเข้าไปใต้แทมโบลีน ถีบๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
กรี๊ดดดดดดดดดดดดด โค่นต้นคริสมาสต์

ลื้อลิ้นชักเสื้อผ้า
คือก้าวร้าว และอาละวาดมากๆ ทำทุกวิถีทางให้แม่ขวัญโกรธ

แต่ แม่ขวัญควบคุมอารมณ์ค่ะ

ไม่ไหวก็ออกนอกบ้าน ไปนั่งที่สนาม 

พราวด์ก็เปิดประตูบ้านออกมาข้างนอก

 กรี๊ดดดดดด
นอนดิ้นไปมากับพื้นโรงรถ

แม่ขวัญก็เข้าบ้านอีก พูดแต่เพียงว่า
ถ้าพราวด์พร้อมก็ทำหน้าที่รับผิดชอบ

ของตัวเองนะลูก
แม่รักลูก แต่แม่ไม่ชอบที่ลูกทำแบบนี้
และนิ่งหาอะไรทำค่ะ ทั้งๆที่ไม่มีสติหรอกค่ะ เครียด ปนโมโห สับสนนิดหน่อย
คิดในใจว่า ถ้าไม่เปลี่ยนลูกก็จะแย่ในอนาคต
เค้าต้องทำอะไรเองได้ รู้หน้าที่รับผิดชอบ
ปันปัน กับเซี๊ยง เพื่อนพราวด์ 

วิ่งมาดูพราวด์ที่หน้าบ้านใหญ่เลย
ถามว่าน้าขวัญครับ /ขา พี่พราวด์เป็นอะไร
ขวัญก็ได้แต่บอกว่า พี่พราวด์ยังไม่พร้อมลูก

ไว้พี่พราวด์ทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จ

ค่อยออกไปเล่นนะคะ

 
ใช้เวลาตั้งแต่ เกือบๆ 4 โมงเย็น

จนถึงเกือบๆ 6 โมงครึ่ง
จนเค้าพูดว่า
คุณแม่ขาหนูขอโทษค่ะ แต่น้ำเสียงยังไม่โอเค ร้องไห้ กระแทกเสียง
หนูขอโทษแล้วนะคะ จะเอายังไงกับหนูอีก
หนูรู้คุณแม่ไม่ให้อภัยหนู และเริ่มร้องไห้อีกยก ผ่านไปอีกครึ่งช.ม
พราวด์สงบ น้ำเสียงอ่อนลง

 
คุณแม่ขาหนูขอโทษ หนูจะไม่ทำอย่างนี้อีกแล้ว
หน้าตาน่าสงสารมากๆค่ะ ขวัญเลยถามว่า
คุณแม่ไม่ได้โกรธลูกนะคะ แต่คุณแม่ไม่ชอบ

ที่ลูกทำแบบนี้เลย
พร้อมรึยังคะคนดี
พร้อมแล้วค่ะ แม่ลูกกอดกัน

แม่ขวัญได้แต่บอกพราวด์ว่า
พราวด์จ๋าคุณพ่อคุณแม่รักลูก

อยากให้ลูกรู้หน้าที่ตัวเอง
อะไรที่เป็นหน้าทีของตัวเองต้องทำเอง

คุณแม่จะเตรียมไว้ให้
พรุ่งนี้เอาใหม่นะลูก พี่พราวด์คนเก่งอยู่แล้ว

คุณแม่รู้
แค่นั้นเองค่ะ ยิ้มอารมณ์ดี เหมือนคนละคน

ทั้งๆที่ตางี้บวม น้ำตายังเปื้อนหน้าอยู่เลย

เช้าต่อมา ดีขึ้นค่ะ พอเริ่มป่วนก็จะพูดว่า

พราวด์จ๋าทำหน้าที่ของตัวเองนะคะ
ช้าไปบ้าง กินๆเหม่อๆ

แม่ขวัญต้องคอยบอก พราวด์ดูเวลานะลูก
คือเค้าจะรู้ว่าถ้าเข็มยาวถึงเลขไหนจะหมดเวลา
บางทีทำเนียนหยิบของเล่นมา

แม่ขวัญก็ต้องหยิบไปเก็บ
และบอกว่า พราวด์จ๋า ลูกยังทำหน้าที่

รับผิดชอบไม่เสร็จ
คงยังเล่นอะไรไม่ได้นะคะ และเก็บแบบเรียบๆ
เค้าก็โอเคนะคะ ไม่อาละวาด ค่อยๆทานต่อ
ทำแบบนี้ต่อเนื่องกันจน 2 อาทิตย์แล้ว

ได้ผลน่าพอใจมากๆ
เดี๋ยวนี้รู้หน้าที่ตัวเอง ตื่นมายิ้มอารมณ์ดี
ทานอาหารเอง แต่งตัวเอง เก็บจานเอง

เมื่อทานเสร็จ พ่อแม่ไม่ต้องมาพูดปากเปียก
ปากแฉะ บางครั้งเค้าเพลินๆ

แค่เรียก พราวด์จ๋า เค้าจะรีบทานและบอกว่า เหลืออีกนิดเดียวเองคุณแม่ดูสิคะ
มีบ้างที่ของขึ้น แต่กลับมาได้เร็ว

และทำตลกกลบเกลื่อน
คาดว่าน่าจะค่อยๆดีขึ้นค่ะ

 

 

 

  ส่วนเรื่องนอนตอนกลางคืน

พราวด์ไม่ค่อยมีปัญหา
ขึ้นห้องนอน คุยเล่นนิดหน่อยเรื่องไปโรงเรียน
นิทาน 1 เรื่องที่เค้าเลือกเอง พออ่านจบ 

ปิดไฟนอน หอมแก้ม หลับฝันดีนะลูก

คุณพ่อคุณแม่รักลูกนะ
พรุ่งนี้ตื่นมาอารมณ์ดียิ้มแจ่มใสนะคะ
แล้วพ่อแม่ทำเป็นหลับเลย ไม่เกิน ครึ่งช.ม พราวด์ก็หลับแล้วค่ะ ค่อนข้างง่าย

มีอยูคืนนึงเค้าวีน เอาเท้าเตะนิทาน

แม่ขวัญก็เลยเก็บนิทาน
แล้วบอกว่า ถ้าลูกทำกิริยาแบบนี้ ใช้เท้าเตะนิทานที่ต้องอ่านก่อนนอน

คุณแม่ต้องทำโทษลูก
พราวด์- คุณแม่ขา หนูขอโทษ หนูไม่ทำอีก
อยากให้เล่านิทานค่ะ
แม่ขวัญ - ครั้งนี้แม่จะไม่โกรธลูก

แต่แม่ต้องทำโทษลูก
คืนนี้เราจะไม่เล่านิทาน เราจะปิดไฟนอนเลย
และเก็บนิทานปิดไฟเลยค่ะ
พราวด์ร้องไห้คร่ำครวญอยู่ซักพักก็หลับไป
ตื่นมาเหตุการณ์ปรกติค่ะ

ไม่กล้าเอาเท้าเตะนิทานอีกเลย
ต้องเตรียมรับมือกับลูกทุกวัน ไม่รู้ว่าแต่ละวันจะมาไม้ไหน
เฮ้อ......................

มีอยู่วันนึง พราวด์กลับมาจากโรงเรียน

แม่ขวัญเตรียมน้ำส้มให้ดื่ม

เพื่อที่จะไปว่ายน้ำต่อที่สโมสร

เพราะพ่อปุ้มล่วงหน้าไปแล้ว จู่ๆ

ก็ปรี๊ดแตกขึ้นมาซะงั้น

แม่ขวัญเลยบอกพราวด์ว่าถ้าลูกพร้อมเมื่อไหร่ บอกคุณแม่ละกันนะคะ

แล้วเข้าไปนั่งในห้องน้ำเลยค่ะ 

หาหนังสือไปอ่านด้วย

พราวด์ก็ อาละวาดสิคะ กรี๊ดดดดด 

และบอกหนูขอโทษค่ะ แต่น้ำเสียงไม่ผ่านค่ะ

แม่ขวัญก็ยังนั่งอยู่ต่อไป จนผ่านไป

ประมาณเกือบๆครึ่งช.ม

ได้ยินเสียงพราวด์ร้องไห้เบาลง น้ำเสียงสงบลง

พูดกับน้องพอเพียง (กระต่าย) ว่า

น้องเพียงขา  เรียกคุณแม่ให้หน่อย

คุณแม่ไม่พูดกับพี่พราวด์

คุณแม่โกรธพี่พราวด์  แล้วสะอึกสะอื้น 

(น้ำตาแม่ขวัญแทบไหลเลยค่ะ)

ซักพักเมื่อเห็นว่าเค้าพร้อมแล้ว

แม่ขวัญออกมาจากห้องน้ำ

กอดพราวด์ และถามว่า พร้อมรึยังลูก

พราวด์พยักหน้า และยิ้มให้แม่ขวัญ

ตางี้บวมเลยลูก  และ 2 แม่ลูก

ก็เดินไปว่ายน้ำที่สโมสร

พอไปถึงเห็นคุณพ่อ นั่งรอที่เก้าอี้

เพราะว่ายน้ำรอจนตัวเปื่อยแล้ว อุอุ

แม่ขวัญเลยกระซิบว่า  ของขึ้นๆ  เป็นอันรู้กัน

พราวด์จ๋า เมื่อลูกโตขึ้นและได้อ่านไดอารี่

หน้านี้ ขอให้ลูกรู้ว่า

คุณพ่อคุณแม่รักลูก  และอยากให้ลูก

มีความสุขกับการใช้ชีวิต

แต่นั่นต้องหมายถึง  ลูกต้องเข้มแข็ง

ทั้งกายและใจ ที่สำคัญต้องมีเหตุผล

คนทุกคนมีความโกรธ  แต่ลูกต้องจัดการ

กับความโกรธของตัวเองให้ได้

และหาทางออกให้เจอ รักตนเอง

และรักคนที่อยู่รอบๆข้าง

พ่อแม่ไม่ได้อยู่กับลูกไปตลอดชีวิต 

พ่อแม่ไม่สามารถปกป้องลูกได้ทั้งชีวิต

เมื่อลูกโตขึ้น  ลูกต้องดำเนินชีวิตด้วยตัวเอง 

คิดเองตัดสินใจเรื่องต่างๆ

ด้วยตัวของลูกเองอย่างมีสติและเหตุผล

 

เมื่อถึงวันนั้น พ่อกับแม่ก็คงมองลูก

ได้เพียงห่างๆ

แต่จะยิ้มอย่างสุขใจทุกครั้ง

ที่ได้เห็นลูกมีความสุข

พ่อปุ้ม กับแม่ขวัญ รักลูกนะคะคนดี