พราวด์จ๋า วันนี้หัวใจพราวด์สีอะไร

แม่ขวัญมักจะตั้งคำถามแปลกๆ

ให้พราวด์ตอบเสมอ

สีสายรุ้งค่ะ  พราวด์ตอบ

แล้วเมื่อวานหล่ะลูก  หัวใจลูกสีอะไร

เมื่อวานก็สีสายรุ้ง

หัวใจหนูสีสายรุ้งทู๊ก....วันเลย

คำถามนี้แว๊บขึ้นมาในหัวของแม่ขวัญว่า

ทำไมเวลาคนมีความรัก มักจะเปรียบว่า

ตอนนี้หัวใจกำลังสีชมพู

บางคนอาจจะไม่ชอบสีชมพูก็ได้

อาจจะอยากให้หัวใจสีส้ม  สีเหลือง  สีฟ้า

คนเราชอบไม่เหมือนกัน

แต่ก็แปลกที่บางคนพยายามจะเป็น

ให้เหมือนใครอยู่ตลอดเวลา

ไม่จำเป็นเลย เราก็คือเรา

ไม่ต้องเหมือนใคร  แต่ไม่แปลกแยก

อยู่ได้ในสังคมอย่างอิสระ  สบายๆ

 

 

 

ทำไมหัวใจพราวด์ถึงสีสายรุ้งหล่ะลูก

ก็พราวด์ชอบหลายๆสี อยู่บนฟ้าสูงๆ

ชอบทีละสีได้ไหม๊ลูก

คุณแม่ขาถ้าชอบสีเดียว สายรุ้งก็จะเหงาค่ะ

+++++

 

 

พราวด์จ๋า  โตขึ้นลูกอยากเป็นอะไร

เป็นนกค่ะ

ไม่ใช่ลูกอาชีพอะ อย่างคุณตาเป็นหมอ

แล้วลูกหล่ะ

เป็นนกค่ะ

ทำไมหล่ะคะ

ก็พราวด์อยากบินได้ บินไปหาสายรุ้งใกล้ๆ

+++

 

 

คำตอบของพราวด์ ทำให้แม่ขวัญ

ต้องคอยเตือนตัวเองอยู่เสมอว่า

ตอนนี้ลูก 4 ขวบ  ลูกยังต้องการอิสระ

ลูกมีความคิดและเหตุผล

เท่าที่เด็ก 4 ขวบคนนึงจะอธิบายได้

ถ้าอีก 10 ปี ลูกอายุ 14 คำตอบของลูก

จะมีเหตุผลและซับซ้อนมากขึ้น

 

 

 

 

 

ถ้าเปรียบพราวด์เป็นว่าวสีรุ้ง

ที่แม่ขวัญกับพ่อปุ้ม

ช่วยกันเหลาไม้ไผ่ ขึ้นโครง แปะกระดาษ

และนำขึ้นสู่ท้องฟ้า

การที่พ่อและแม่ ค่อยๆผ่อนสายป่าน

ให้ยาวขึ้น

สูงขึ้น

คอยกระตุกว่าว  คอยประคองให้สู้กับแรงลม

และรอดูว่าวสายรุ้งให้ติดลมบน

โฉบเฉี่ยวล้อเล่นกับกระแสลมที่พัด

ถึงคราวนั้นความเหน็ดเหนื่อยจากการวิ่ง

คงหายเป็นปลิดทิ้ง

ความสำเร็จมีไว้ให้เกิดกำลังใจ

ทุกสิ่งทุกอย่างมีขึ้นก็ต้องมีลง

เราต้องอยู่กับปัจุบันให้มากที่สุด

ไม่ว่าอนาคตข้างหน้า หัวใจของลูกจะสีอะไร

แต่พ่อและแม่เชื่อว่าลูกจะภูมิใจในตัวเอง

เหมือนกันที่แม่ขวัญกับพ่อปุ้ม

ภูมิใจในตัวพราวด์

แล้ววันนึงพ่อกับแม่จะรอดูลูกอยู่ที่สายรุ้ง